De laatste jaren wordt er in Cambodja flink aan de weg getimmerd. Nieuwe geasfalteerde wegen van Poipet naar Siem Reap, Phnom Penh naar Mondulkiri, Kratie naar de grens met Laos en van Stung Treng naar Ratanakiri is ook al bijna geasfalteerd. De vraag blijft altijd alleen: Hoe lang houdt deze weg het uit? Meestal zitten er maar een paar laagjes asfalt erop en na een paar regenseizoenen zitten er weer gaten en kuilen in. Laten we maar hopen dat ze nu een paar extra laagjes erop hebben gedaan. Ook de weg voor Lotus Lodge moesten we ieder jaar voorzien van nieuw zand (zandweg) Na het regenseizoen zaten er weer gaten en kuilen in en moesten we het ophogen en egaliseren.

We wonen inmiddels alweer bijna een jaar in ons nieuwe onderkomen. We zitten weer aan een zandweg ( 150 meter van een geasfalteerde weg) Ook hier zitten een paar gaten en kuilen in maar persoonlijk vind ik het wel meevallen. De mensen van een paar huizen verder delen een andere mening want gisteren zijn ze begonnen om vrachtwagens vol  zand erop te gooien. Morgen rijden we weer over een gladde weg naar ons huis toe. Hoe lang zal deze weg het uithouden?

Niks bijzonders toch……alhoewel……in het droogseizoen?  Natuurlijk kan er altijd wel een buitje vallen in het droogseizoen. Maar nu heeft het eergisteren en gisteravond geregend. Niet zomaar een buitje maar een flinke bui met onweer. Goed voor de plantjes natuurlijk. Kunnen we nu al concluderen dat het regenseizoen al begonnen is? Of maakt 1 koe nog geen regentijd?

Uiteindelijk zijn het er 2 nachten geworden.

Mijn paspoort is bijna verlopen en aangezien er geen Nederlandse  Ambassade in Cambodja is, zijn we aangewezen op de ambassade in Bangkok. Gelukkig ligt er een nieuwe weg van Siem Reap naar de grens. In 6 uur kun je nu overland van Siem Reap naar Bangkok. De eerste keer dat ik met de bus van Bangkok naar Siem Reap kwam heb ik er nog 16 uur over gedaan. Tijden veranderen.

Binnen 10 minuten was alles geregeld voor een aanvraag voor een nieuw paspoort. Het duurt een week voor het nieuwe paspoort klaar is en ik wil geen week in BKK blijven dus sturen ze het paspoort op naar de Britse ambassade in Phnom Penh. Natuurlijk zijn er wel kosten aan verbonden, maar nog altijd goedkoper dan weer op en neer te reizen.

Als Lily en ik in BKK zijn dan is het de gewoonte dat we naar de bioscoop gaan. We konden geen keuze maken tussen Iam number four  (Action Thriller SciFi)  en Rapunzel (disney cartoon). Lily wilde graag Rapunzel zien en ik……. We hebben dus maar besloten om beide films te bekijken. In BKK kun je de hele dag door naar de film. Op ieder tijdstip draait er wel een film. Als eerste hebben we Iam number four gezien op IMAX formaat. Geweldig!!!! Zeker een  aanrader. Daarna snel naar beneden naar de foodcourt om wat te eten. De bioscoop is op de bovenste verdieping van Siam Paragon dus met de lift weer omhoog om Rapunzel in 3D te zien. Ik dacht dat er alleen ouders met kinderen naar deze film zouden gaan maar ik heb geen kind kunnen ontdekken in de zaal. De meeste bezoekers waren rond de 20 jaar. Leuke film en zeker in 3D is het de moeite waard.

Een aantal weken geleden had ik via facebook vertelt dat een moeder een achtling had gebaard en dat de vader was weggelopen.  We kregen meteen een aantal reacties van mensen uit Nederland die graag wilde helpen. Nogmaals dank voor de spontane hulp die werd geboden (Wilhelmien en Plony).

Het gaat zeer goed met moeder en de kinderen. Ze zijn allemaal gezond!!

Vanaf het begin dat mijn schoonouders het restaurant hebben geopend, loopt er al die tijd een hond rond. Zij hebben min of meer deze hond geadopteerd. Iedere dag krijg ze te eten en te drinken.  Omdat deze hond wantan het lekkerste eten vind, hebben we haar dan ook WanTan genoemd. Een tijdje geleden merkte we dat ze zwanger was en paar weken geleden heeft ze dus 8 puppies op de wereld gezet.

Gisteravond hebben we ze allemaal mee naar huis genomen en flink afgesopt. Ze zien er nu weer fris uit.

De eerste week van het tandartsen project zit er weer op. Iedere ochtend om half zes je bed uit. Het valt niet mee. Maar als je dan de kinderen ziet dan maakt het de dag weer goed. Ik heb nog niet de officiele statistieken in huis maar ik denk dat we ergens tussen de 900 en 1000 kinderen geholpen hebben. We hebben de kinderen van Riverkids, CCOLT en the Library in Phnom Penh gecheckt.Donderdag en vrijdag in een klein dorpje, 80 km van Phnom Penh, een paar hondert kinderen hun tandjes gecheckt en een fluoride behandeling gegeven. Bij CCOLT komen we nu al 5 jaar en dan zie dat zijn vruchten afwerpt. 

We gaan nu weekend vieren en zondagmiddag rijden we naar Kampong Cham. Maandagochtend zijn we in het oude dorpje van Lily. Pteah Kpoh. Hier blijven we 2 dagen. Dan nog een  dag in een dorpje in Prey Veng provincie om vervolgens de laatste 3 dagen de kinderen van PIO (Phnom Penh) te checken.

Het is inmiddels alweer 5 jaar geleden dat we begonnen zijn met het tandartsen projectje. Samen met Dr. Bob, Purobi, Lina en Lily zijn we begonnen om de kinderen van Colt en de kinderen van het dorpje waar Lily vandaan komt, de tanden te checken. Waar nodig te trekken en een fluoride behandeling te geven. 3 dagen duurde het toen. Nu 5 jaar later zijn we met een clubje van bijna 30 man. Tandartsen uit Amerika (San Franscisco en New York) , Cambodja en Vietnam, tandartsen studenten uit Amerika en Cambodja en vrijwilligers uit Japan, Engeland en Nederland.  Nu zijn we bijna 2 weken onder de pannen. Gisteren zijn we begonnen bij Riverkids. Een project in Phnom Penh waar kansarme kinderen worden opgevangen en scholing wordt gegeven. We blijven hier 2 dagen. De eerste dag hebben we meer dan 200 kinderen kunnen behandelen.  Ondanks dat we hier al voor de derde keer komen is het nog steeds hard nodig. Morgen gaan we naar Colt. Ons eigen weeshuisje. http://www.colt-cambodia.org   Daarna gaan we de countryside in en blijven we een aantal dagen in Kampong Cham en Prey Veng province.

Giseren zijn we een eindje gaan fietsen in de country-side. En als Lily mee gaat dan weet je dat ze nooit met lege handen thuis komt. De ene keer zijn het mangos, de andere keer lemon grass enz. enz. Naast een klein zandweggetje , in een beekje was een vrouwtje morning glory aan het wassen. Lily zag dit en gelijk riep ze: Vanavond eten we morning glory!! Het paste maar net in het mandje. Voor degene die niet weten wat morning glory is: het smaakt een beetje naar spinazie.

5 february 1968. Dat is de dag dat ik ter wereld kwam. Je mag dus zelf uitrekenen hoe jong ik ben geworden. Lily heeft me getrakteerd om een high tea in Raffles Le Grand Hotel. Het is een geweldige middag geworden. Lekker in een luxe tent, in koloniale sferen, een kopje thee drinken. Niet alleen thee maar ook nog eens met 3 standaards met ieder 3 borden vol met allerlei kleine hapjes. Van een gebakje, tot sate en van een broodje met ham tot een visgerechtje.

's-Avonds zijn we met familie en een paar vrienden eerst wezen eten in een lokaal restaurantje , om vervolgens de verjaardagstaart aan te snijden in Prince D'Angkor hotel. Onder het genot van de huisband hebben we de overheerlijke taart opgegeten.

Aan mij lieve vrouw Lily: Dank voor deze geweldige dag!!!

Door de zon groeit het haar sneller dan in de kou in Nederland. Inmiddels zijn ze alweer ruim 3 weken in Cambodja, dus tijd om bij de kapper langs te gaan. Beter gezegd, de kapper komt ook hier aan huis.